?

Log in

No account? Create an account

Another day passing me by.

Feeling very productive today but i am not doing anything. Had a class at 9.30-Cell Physiology, it was very enjoyable. I took all of that prof. classes in my under grad. years. Now he only have one master lecture this term and i'm taking it alone. So it gives me the chance to enjoy it(also proffessor is a very cool man). For the last 2 weeks he calls me as "teacher" just because i'm trying to be a geneticist and we are studying genetic-related chapters and he's asking me questions, wanting answers. He is trying to improve me as a lecturar i'm aware of that. And it is kinda special because it feels like i am doing something right.

I HAVE TO FIND AN IDEA FOR MY THESIS. But i'm stuck. I'm truly stuck. I used to have many ideas but now i can form one. Because having ideas are good but now they also have to be doable things. I really need something good, doable, not-boring and genotoxicity related ideas. D'oh.

One of my closest friend invited me to Eskişehir for weekend. But i don't know if i could make it. Also i'm broke. Really broke because i have no income. It sucks. One broke science major, trying to change something.

Tags:

9.33 am. Outside is cloudy. Listening Leaving Paris by Craig Armstrong and thinking. It is quite early to feel depressed but losing a soul is always depressing. I don't understand how relationships end actually. I feel like it is the situation that ends, love is permanent.

For all the break-ups in life i find ending a real friendship is one of the hard ones. I don't know maybe it's because i'm a diffucult person. I don't usually give someone the keys of my memories. So if i let someone in, it's always hard to let go.

But i let go, we let it go actually. Together. Me and my better half. Ended the firendship, ended the years we lived together. And now after one more abandonment it is harder to stand tall.

I know that i'm not gonna find a man like him whom i trusted completely, in anytime soon. Maybe for long long years. And that's breaking my heart to the oblivion, takes my lung capacity and lefts me out there. But i have to live with that, again . I have to live with the disappoinment that sinks in. I have to stand tall. Alone. In the end alone protects people , doesn't it?

Tags:

Nov. 9th, 2012

Saat gece yarısını yeni geçti, "Et S'Il Fallait Le Faire" çalıyor son 15 dakikadır, durduramadım , elim gitmedi. O yüzden öylece çalıyor. Sanki dinleyeni yokmuş gibi. Ben de oturdum öyle hayatı falan düşünüyorum.

Bugün denize karşı oturmuş günün tek sigarasını içerken dedim ki fotoğraf kareleri ne kadar çabuk değişiyor. Çerçeve aynı, insanlar aynı olsa da kareler değişiyor. Dün yanında olan bugün aslında çok uzağında, sen çok uzaktasın aslında. Zaman sanki sadece sana karşı geçiyor. Hayat büyüyor. Nefes aldığını hissediyorsun ellerinde, hatıralar silikleşiyor. Zaten ben geçmişi hatırlamayı sevmem. Anıları zoraki yaşamak gibi gelir, asla o an ki kadar mutlu olamazsın değil mi? Hadisene be ordan! Aslında kaybettiklerim koyuyor değil mi? Bilmem. Karar veremiyorum.

Çok sevdiğim bir atasözü var, " Boşa koysam dolmuyor, doluya koysam almıyor." diye. Hayatım sanki onun Fransız yönetmenlerce ele alınmış hali gibi son zamanlarda. Giriş yok, gelişme yok, ne halta yaradığı belli olmayan bir hüzün var, bir de boşluk.

Yemişim diyorum çokça, öylede gerçekten. Çok takmam aslında ben. Herkes öyle bilir beni. Hani bana bir şey olmaz. Bir Allah'ın kulu da gerçekten tanısaydı beni ne güzel olurdu. Belki birlikte zamanı anlardık be. Mutlu olurduk.

Put on my walls and be lonely again.

Sometimes i really wish that i could trust any friendship entirely. I'm not an easy person to be close with, i give all my attention to my work, study or my own comfort time to time. Actually i just being honest about what i want. I can not deal with cheesy girl talks or comforts over a boy when i was busy. But it doesnt mean i am not a friend .

I have 2 people in my life that i really trust. We've been together for 12 years now. We are truly friends but we live away from each other for the most of the year.

And in the mean time i have many people in my life that i spent time with it. Many people that i deal, listen, care, fix. But everytime i try to believe in one they are doing something. Something that shows me the true meaning. I don't know maybe i'm just expecting everyone to be trust-worthy. And i really , really want to trust. I realy want to feel that mutual love between friends. I want to feel like that i'm in the right place. I want to trust people again. Feel light. To do what i want.

I think i'm over-stressfull for years while trying to be the best. But i feel myself worthy when i success. And now no one is measuring up, i feel used. I feel sad. I know after a while i will put on my walls and will be lonely again.

Tags:

I fucking hate today.

Today my little brother had a surgery for a rupture. He is only 12. Staying for a night at hospital. Actually i like discover all around the floors when i'm in a hospital. What i really hate is to see someone i love in one. As a rock hard looking character i always be the bitchy one. Telling people it doesn't important as they think etc. to comfront them. It sucks.

Tags:

just stuff


Ok guys lately i have a smart phone and trying to keep up with it. it's like i have some cool stuff but i've been forgetting them all the time. Anyway i upload all the apps i will need.l So i'm good.

 

I am having Friends marathon. Makes me feel good cuz i'm not feeling so well with all of my future stuff.

 

The weather is extremely hot so by the day we are basically having a relationsbip with A.C. I can not tolarate hot because of my blood pressure problems and vertigo. It is hard to do anything outside for me at day time.

 

Anyway i hope that i could broke this mood in.

Tags:

Smoke On The Lung

Oh i need to quit smoking. I NEED TO QUIT SMOKING IMMEDIATELY. Oh, i'm so fucked up. I've been smoking like 7 years now. And also i'm doing sports since like hell. Even though i quit basic things like running because of my waist problems i only felt like today on treadmill when i was 85kg and doing nothing except going to school in first year of college.

Now i'm 65 kg/175cm for 2 years. My body is fine, not like when i was running 4 days/week like fine but fine. SO NOW MY LUNGS ARE KILLING ME ON TREADMILL. I can run triple of my running today normally but it seems like lungs are like "HELL, NO" inside.

Oh, i need to quit but i like it. I know it seems disgusting from outside but i love it. FML.

Tags:

Dreams or Facts?

2 gündür gerim gerim gerilmekten mideme bir haller oldu, kendimi hasta ettim sanırım. Niye derseniz? Efendim, tüm isteği Uzay Biyolojisi çalışmak isteyen nacizane bir Biyoloji Bölümü öğrencisi olarak dönem içerisinde Fransa'nın Strasbourg kentinde International Space University adlı bir eğitim kurumuna başvuruda bulundum. Referans mektupları, transkriptler derken bu elemanlar normalde 25.000 Euro olan ücretlerinin yarısını burslu sayarak beni kabul ettiklerini bildirdiler. Ancak benim başvuru sebebim tamamen TÜBİTAK'ın bu konu üzerindeki yurtdışı çalışmalarına verdiği 2230 adlı burs programına başvurmaktı. Nitekim kabul yazımı aldıktan sonra başvurumu da yaptım. Dün de arayıp ön elemeyi geçtiğimi Salı günü saat 10'da TÜBİTAK Ankara Genel Merkez'de beni görüşmeye çağırdıklarını bildirdiler. Buraya kadar güzel mi? Güzel. Gelelim zurnanın zırt dediği noktaya;

Başvuru ve sonrasında bursu daha incelikli araştırırken gördüm ki bu bursun zorunlu hizmet gibi bir handikapı var. Evet 2 yıl boyunca beni orada okutuyor sağolsun ancak Türkiye'ye geri döndüğümde ortalama 5 yıl kadar ( ödediği paranın tamamını aylık ödediği paraya bölerek zorunlu hizmet zamanı ayarlıyor) benim elimi kolumu bağlıyor ve benden eğitimini aldığım konuda çalışmamı bekliyor. Araştırma Görevlisi kadrosu alltında çalışsam dahi benim Doktora'yı bitirmek için kendime koyduğum süre sınırı > 3 yıl. Ondan sonrasında saha deneyimi edinebilmek için yurtdışına çıkıp projelerde yer almam gerekiyor. Eğer bu bursu alırsam bunu yapmam ortalama 2-3 yıl kadar sonraya kayıyor. Yani 2 yıl Fransa aynı zamanda benim hayatımdan 2 yıl çalmış oluyor.

Eğer son dakika karar değiştirmeyip Fransa'ya başvurmasaydım asıl planım şöyleydi > Kendi üniversitemden şartlarım oldukça iyi, 4 yıldır pek çok büyük üniversitenin lab. çalışma imkanı edindim ve diyebilirim ki şu an parçası olduğum ekip ve lab. ortamı (araç-gereç, çalışma vs. ) en iyilerinden biri. Ben 4.sınıfın başında kendi üniversitemde kalmayı zerre kadar düşünmezken bu ekip ile geçirdiğim 1 sene Türkiye'de Master için başka bir üniversiteye başvuru yapmak istemeyecek kadar fikrimi değiştirdi. O yüzden Master programına burada başlayıp ilk bir sene zorunluluklarımı yerine getirdikten sonra herhangi bir burs yardımıyla 6-7 aylığına İspanya2ya gitmekti. Yüksek Lisans öğrencisi olarak bağlı olacağım hocanın İspanya'da bir ekibi var, kendisi ve şu anda post-doc olan ve lab.da beraber çalıştığım diğer bir hocam da o ekip ile beraber çalışmalar gerçekleştirmişler. Hala da ortaklıkları devam ediyor. Yani bana bunu sağlayabiliyorlar.

Asıl plan ise Fullbright ile Doktora için Amerika'ya gitmek. Başından beri yapmak istediğim şey buydu. Fullbright oldukça prestijli bir burs ve tek şartı burs bittikten sonra Birleşik Devletler'e 1-2 yıl gibi bir süre yaşamak için yerleşmeyi engelliyor olması. Ancak bu benim için sorun değil çünkü ben Amerika'da 3-4 yıl pHD'yi tamamladıktan sonra çalışmak için 1-2 senemi Avrupa'da geçirip sonra da geri dönmeyi planlıyordum.

Hayallerim açısından bakarsam hayatımda ilk şansımı elde ettim. Romantik bir karar verip 2 yılımı Fransa'da geçirebilir, sonra 5 sene bekleyebilirim . Ya da tırmalamaya devam eder ve Fullbright'ı hedeflerim. Kafam çok karışık. Aksi gibi haftaya beni bekledikleri zaman diliminde ben İstanbul'da Kongre'de olacağım. Yani ya mülakat ya Kongre. Kongre'nin önemi ise akademik hayatımın ilk gerçek sunumunu yapmak için kabul edilmiş olmam.

Bu kadar zaman ayırıp okumuşsanız lütfen ne düşündüğünüzü yazın. Görüşlere ihtiyacım var. Teşekkürler.

Tags:

Daddy's Little Girl

Ben bugün mezun oldum. Daha önceleri olmuşluğumda vardı hani ilkokul, lise vs. Ama bugün üniversite bitti. Bugüne kadar hiç karmaşasını yaşamadım bununla ilgili. Nasıl olsa ben bu işe akademisyen olmak için başlamıştım. Daha bunun masterı-phDsi vardı. Ülkei şehir bazında nerede olacağım henüz belli olmasa bile ne yapacağım belliydi. Ama yine de bugün yaşadığım heyecan, karmaşa vs. uzun süredir yaşamamıştım.

Dün provaya bile gitmek istememiştim oysaki ben. Orda söylediler birinciliğimin kesinleştiğini hatta başka bir arkadaşla paylaştığımızı, açıkçası bekliyorduk zaten. Az çok son dönemde oturuyor bu tarz şeyler. Kalktık, prova yaptık. Belgeleri nasıl verecekler, biz nerede duracağız, cart curt...

Prova yaptık yapmasına ama bugün annem,babam,kardeşim üçlüsünün önünde sahneye çıkmak hayatımın hem en korkutucu hem de en mutlu tecrübesiydi sanırım. Babamın gözlerinde ki gurur ise en mükemmeli...

Benim ailemle aramdaki yaş farkı 20. Lisede tanışmışlar, bitince evlenmişler. Deli gibi aşıklar hala birbirlerine. "Biz beraber büyüdük" deriz hep, deli deli kuşak çatışmamız yoktur. Hayatımdaki her yönün altyapısı ailem tarafından kurulmuştur aslında. Müzik altyapım babamdır mesela. Tüm bunlara rağmen gerçekten birbirimizi kanırttığımız çoktur. Bana göre en şerefsizlerinden birini ben yapmıştım. Liseden mezun olurken babamla aramız ne olduğunu bile hatırlamadığım bir sebepten açıktı, "sen gelme" demiştim adama hiç unutmuyorum. Sadece annem ve kardeşim vardı o gün yanımda. Daha zaten salak bir ergen olduğumdan o an koymuyor ancak sonrasında öyle bir oturuyor insanın içine.Hani tabir-i caizse 4 yıldır şu günü bekliyorum öyle koyuyor. Bu yüzden bugün babamın gururunun yeri çok ayrıydı benim için. Şansıma çok çok güzel bir gün oldu, tüm gün kocaman bir sırıtmayla gezdim yüzümde:D

Öylesi böyle işte. Ben mezun oldum. Hayatımın bir dönemi kapandı. Muhtemelen yenisi açıldı. Gerisini zaman gösterecek.

Tags: